bu blog un artik nereye gidecegini bilemiyorum... konseptli(!) bir blog degilmis bu blog oyle diyor rapidrabbitagainstpurpleturtle abimiz.
burada her sey olacak. burasi benim ozgurlugumse, buranin konsepti benim.
o zaman konumuza donelim. "Keane" in benim icin cok ayri bir yeri oldugunu beni iyi taniyanlar cok iyi bilir. bastan sona defalarca dinledigim 3 albumleri de birbirinden ayri guzel. hepsinde cok kucuk farkliliklar var. ilk albumu "Hopes And Fears" daki "Bedshaped" ve ikinci albumu "Under The Iron Sea" deki "Try Again" ozellikle bu siralar bir kadeh sarap, bir de yanina sigara yaktigimda dusunselligimi tamamlayan, ruhuma sarilan sarkilar oluyorlar.
Keane'in benim icin en buyuk farkliligi, ruhuma en cok dokunan tarafi muzigi. sozleri de gayet basarili hatta gun gectikce daha da guzellesiyor, derinlesiyor...Bu konuda da takdirim sonsuz.
Ama ne olduysa bugun oldu. "Love is the end" diye bir sarki var son albumde.Abbey Road da Nisan ayinda,akustik bir performanslari olmus. orada da calmislar,hem de oyle bir calmislar ki. albumde de her ne kadar dikkatimi cektiyse de bu sarki, bu canli versiyonunu tekrar tekrar dinliyorum hala kendime gelemedim. Bir de siz bakin...Ozellikle de adini sanini bilmedigim bir calgiyi calan abla var. Sesi theremin gibi olsa da aletin, cozemedigim bir sey var tinisinda!
And my affection, well it comes and goes
